Die Jelloobend Vessem

"Terugblik op" is eigenlijk een soort dagboek waarin teruggekeken wordt op onze optredens; door ons zelf dan. Zo kunnen onze fans lezen hoe het er ooit aan toe gaat bij the one and only dweilorchestra.

7 november 2009 te Knegsel.

"moek oe is op oewe tonnie föhne?"

De uitspraak van de avond, gebezigd door een schorriemorrie duo op de bühne in Knegsel. Wa hebbe weer plezier gehad mee de gele kornuiten.

Op de heenweg mee de fiets ketste er al flink wa onderdelen van iemmus zun instrument, net vur een 30-tons personenbus. Ree er bekant overhenne. We hebben toen afgesproken de we sterve van ut laache als een grote bus een trompetje finaal plat zou rijen. Misschien de we gewoon is wa trompetten op de A2 of de E3 leggen om te kijken wa er dan gaat gebeuren. Hebbe we eigelijk nog geen goeie ervaringen mee.

Aangekomen in Knegsel, zaal de leenhoef, gingen we eerst het wedstrijdveld inspecteren. Iets wat we altijd doen. Wa een reteklein podium. Volgens ons dachte ze daar dé de helft van de gele joekels, na alle hachelijke avonturen, al bij de distructor in de mixer waren gemieterd en uiteindelijk kadaverstaven (fricandellen) waren geworre. Wij mee onze ouwe knoken de podium op om enkele noten te ketsen en om flink wa bier in de giel te laten ploffen. We hebben een leuke avond gehad; fantastische optredens van de knegselse cabaretiers, flink gelaache en godsgruwelijk veul bier tegen de ketsplaat aan geflikkerd. Heerlijk, een onvervalst jellobend avondje.

We kunnen hier uiteraard niet alle hilarische sketches tot in detail reproduceren. Dan moete volgend joar zelf mer kaartjes kopen vur de boerekoolrevue.

Naderhand, toen het feestgedruis zich verplaatste naar de foyer, vroeg men ons nog een paar "achtergrond" nummertjes te spelen. Als wij ergens niet goed in zijn, dan is het wel in het spelen van achtergrondnummertjes. Dé is van die muziek die je bij de chinees, samen mee ut wijf onder het genot van een veuls te grote rijsttafel voor 672 personen, tot je laat komen. Ut ging er dus verrekes op en ut waar goed de we een bietje in een hoek stonden. De drummer rostte op een gegeven moment zo ontiegelijk hard op zun drumgetuig, de zunne stok finaal afbrak, dur contraspanningen van de rechtsdraaiende coafluxkrachten tegen het systeemplafond van de leenhoef an ketste en daarna flak langs iemmus zun grote orre het luchtruim koos. Fantastisch. Wa zijn wij goed. Schade onbekend.

Overigens hebben wij gelezen in wetenschappelijke bladen, waar bijna al onze leden op geabonneerd zijn, dat Napoleon, tijdens zijn strooptochten door de zuidelijke nederlanden, knegsel algeheel links liet liggen. Hij hai nog nooit van zun leven zo'n armetierige bedoeling bij elkaar gezien. Anno 2009 wordt echter door Unesco overwogen om de boerekoolrevue als hoogstand cultureel evenement op te nemen op de werelderfgoedlijst. Na een telefoontje met deze organisatie gaven zij aan dat ze dit alleen doen omdat de jelloobend daar gespeeld heeft. Wij voegen hier niets aan toe.

Afijn; we zijn allemaal heelhuids thuisgekomen en we maken ons al weer op voor de volgende optredens. Ajus.

10 mei 2009 te Eersel.

Het krankjorumfestival vindt plaats op en rond de historische dorpskern van Eresloch. Hoe het is geweest?

Geen idee. We zijn er niet geweest dus we kunnen er geen zinnig woord over schrijven al hier, op onze drukbezochte wepsait.

Wij kunnen de verwarring op de laatste vergadering van de organisatie van dit fantastische evenement ons evenwel heel goed voorstellen. Bij de rondvraag komen ze uit bij iemand die verantwoordelijk is voor het versturen van de uitnodigingen. (voorzitter): "Jelloobend uitgenodigd?" Dan 30 seconden stilte. (dan Job): "Tering". Nie aan gedacht. "fuck". Vergeten. "Wacht even........nee, toch niet". "Ho, hier nog een briefke, even kijken............Nee". "Fons, gij misschien?" (voorzitter): "Job, alles fris bij jou tussen de oren?". (dan Job): "wel voorzitter, ze stonden echt op mijn lijstje, bovenaan. Ik snap er niks van". (dan voorzitter): "Job, laatste keer, alles fris bij jou tussen de oren? Als Jelloobend niet komt, kan het feestje niet doorgaan. Job?" De zitting van Job zun stoel begint nat te worden. (dan Job): "Kome die gasten ook nie ooit als ze nie uitgenodigd zijn? Daar hant men allumal iet van bij. Misschien hebbe we wel geluk". (dan voorzitter): "Job, optyfussen hier".   

We zijn er dus niet geweest. Twee weken vooraf werden we alsnog uitgenodigd, maar we kregen de club niet bij elkaar. Veel van onze muzikanten verzorgen regelmatig gastoptredens in diverse europeese conservatoria, dus we hadden te weinig munitie bij.

Vorig jaar wel, toen waren we er wel. En daarvan hier een verslagje. Het was toen fantastisch. Het hele verhaal weten we ons niet meer te herinneren, maar dat komt omdat het 52 weken geleden is.

We verzamelen bij Cafe de Kuiper. We hebben vandaag de eer een Oirschotse gastmusicus in ons midden te hebben. Dieje erme mens is mee de fiets van oirschot afgekome en hai onderweges een gruwelijke bui regen op zun flikker gehad. Zeiknat komt ie aan. Een van onze leden heeft de beschikking over een historisch legervoertuig. Het ding kan overal, maar dan ook overal door. Daar komen we later de dag wel achter.Via diverse omwegen (waaronder diverse onverharde) komen we aan in Eresloch. Een hek verspert de toegang tot de markt en twee mieterig uitgedoste janussen houden ons aan. De markt is autoloos vandaag wordt ons meegedeeld. De chauf gaat hier niet mee akkoord. Logisch ook, het was nog zeker 50 meter lopen tot aan de markt. Dat moet dus anders. Dreigend gaat de neus van het voertuig richting de dranghekken. De chauf ziet echter enkele ouwe galbakken op de markt staan; blijkt dat er tegelijkertijd ook historische voertuigen te bewonderen zijn op de markt. Een soort show. De chauf krijgt een idee lumineus. Wij zijn ook uitgenodigd met dit historische voertuig, om daar op de markt tentoon te stellen. Wij moeten er dus door bromt hij dreigend naar de twee stalinisten. Zonder tegensputteren zetten ze de hekken open waarna wij optrekken, hen achterlatend in een dikke walm van diverse deels onverbrande brandstoffen, waarover later meer.

Bij dit festijn is het de gewoonte (we zijn er inmiddels al een keer geweest) dat we twee stewarts krijgen. Dat klinkt interessant maar die gasten zijn gewoon genaaid voor de rest van de dag. Zij moeten namelijk ons bier halen. Eentje had zelfs op het eind van de dag geen zolen meer onder zijn schoenen zitten; die arme man heeft letterlijk de benen onder zijn kont uitgelopen voor de gele rakkers. Op een gegeven moment zaten we in zo'n uithoek dat we zeker 3 minuten droog stonden. Dat kun je echt niet maken bij de gele rakkers. Maar frans had het voor elkaar; waar hij het vandaan had mag joost weten; hij had bier. Frans, bij deze, nog bedankt.

De optredens gingen als vanouds. Muzikale hoogstandjes; de zuiverste akkoorden; uitmuntende technieken; kortom: muziek zoals muziek bedoeld is. Als mozart er bij zou zijn geweest stond ie te janken. Hij zou direct ander werk gaan zoeken. De nieuwe impedantiedrukventielen werken feilloos. Histerisch publiek. Mensen vallen flauw; sommige alleen al als ze in het programmaboekje zien dat we nog een keer moeten optreden. Eresloch op zunne kop.

Ondertussen begint de complete club in een ernstig zatsel terecht te komen. Even ouwehoeren met collega musici, eerselse mensen en diverse hoogwaardigheidsbekleders beginnen duidelijk hun tol te eisen.

Aan het eind van de middag maken de gele rakkers zich op voor de terugreis. Iedereen probeert de beste plek te bemachtigen in het historisch voertuig waarna we van start gaan. We laten het ding echter eerst nog even vakkundig warm lopen voor een bomvol terras, midden op de markt. Wederom een dikke mist als resultaat van de verbranding van een mix van diesel, benzine, kerosine, petroleum, ouw fruttenvet, wasbenzine, kortom alles wa een bietje wil branden is in de tank geketst. Geweldig. Mensen zitten een biefstuk te kanen op het terras waarvoor ze 4 tientjes hebben gelapt. Het ding waarop ze moeten knauwen lijkt inmiddels steeds meer op 10 lagen dakleer op elkaar van 10 bij 10 centimeter. Geweldig. Allemaal door onze rook. Vers aangesjouwde potten bier slaan net zo hard dood als een meteoriet op de aardbol. Geweldig. Allemaal door onze rook. En toch blijven ze lachen, die lieve mensen. Geweldig. Wij lachen ons inmiddels ook finaal aan flarden. Een gast op het terras wil een bolknak in de hens zetten. Het ding fikt al voordat hij aan zijn lucifers gedacht heeft. Geweldig. Allemaal door onze rook. Een vrouw heeft een trendy brilletje op haar fraai gepoederde neusje zitten. Binnen no time is het een zonnebril, allemaal door onze rook. Tenslotte knijpen we er als een stel dick turpins tussen uit. De chauf krijgt wederom een idee lumineus. We rijden een rondje zodat we weer bij het inmiddels gehavende terras aankomen. We herhalen het scenario nogmaals waarna enkelen moeite hebben om van het lachen achter hun adem te komen. Geweldig. Allemaal door onze rook.

Voor de derde keer die dag krijgt de chauf een idee lumineus, wellicht ook ingegeven door een medepassagier in de cabine van het historische voertuig. In vessem ligt een crossterrein. Niet meer in gebruik welliswaar, maar de bulten en toten liegen er niet om hier. Zoals gezegd kan het ding overal, maar dan ook overal doorheen. De passagiers in het ruim zitten echter niet zo confortabel als in een bus van Jack de Kort uit mierd, dus die zien de bui al hangen. 50 liter bier in de kraag en dan mee een historisch legervoertuig over een maanlandschap denderen. Geweldig. Echt geweldig. We gaan het historische voertuig aan een coopertest onderwerpen. Run the gauntlet voor het ding. We draaien af richting crossterrein. In den beginne was er nog tweewieltractie, gin probleem voor het voertuig. Ook de gele rakkers in het ruim vinden het nu nog leuk. Eentje roept nog te gek en toppie. Er wordt door de meesten nog gelachen als een astronaut op de maan zonder perslucht die ziet dat de aarde toch een schijf is. Ge kunt er dus wel degelijk afflikkeren. Dan een cruciale hindernis voor het voertuig. De chauf ramt het ding in de vierwieltractie en het feest barst nu echt los. De auteur van dit stuk dacht toen ook een moment aan de tekst op de binnenkant van zijn eigen bidprentje. Ieder voor zich en god voor ons allen. Geweldig. De chauf bepaalt strategisch zijn koers en begint aan het enorme stuurwiel te tornen. Het ding lijkt echter alle natuurkundige wetten aan de laars te lappen. Behalve de zwaartekracht. Nondeju klinkt het uit het ruim. Schenken beginnen tegen het metalen frame te ketsen. Zelfs in de cabine met prehistorische kuipstoelen wordt het hachelijk. Hoe zou het met het instrumentarium zijn. Die krengen liggen los in het ruim te slingeren. Onze gedachten zijn bij het spul. Eerst hier zien te overleven. Overlevingstechnieken worden uitgevoerd in het ruim. Of we harstikke gek geworre zijn. Kennelijk wel.

Terug op de harde weg is het stil in het voertuig. Men likt de wonden. Het is af en toe survivalen bij die jelloobend, the one and only dweilorchestra. Sommige nemen in gedachte hun contract nog eens door. Zijn er echt geen ontsnappingsclausules om onder de band uit te gaan? Nee. Het is nog erger dan het vreemdelingenlegioen.

Het eind van de stormbaan komt in zicht. Allemachtig wa un avontuur. We worden thuis afgezet en ook deze dag zit er weer op. De chauf schept thuis nog 3 kuub scheit uit het ruim en gaat ook te bed.

25 mei 2009 te Hoogeloon.

Reeds eind 2008 al worden we benaderd door de organisatie van de Taptoe Hoogeloon. Een periodiek terugkerend muziekfestijn met hoogwaardige muziek, omgeven door prachtige shows. Zou u eens moeten zien als het weer eens is. De organisatie vraagt ons om enkele pauzes op te vullen met onze wereldbekende nummers. Zo wordt er wat op en neer gemaild; worden de condities vastgelegd en wordt uiteindelijk door de hele club besloten naar Hoogeloon te gaan. Maanden van voorbereiding gaan vooraf aan dit evenement. We repeteren consequent en uiterst gediciplineerd. We roepen wel hard, maar we komen nu toch in het muzikale walhalla. Afijn, de 25e spreken we af dat we al fietsend naar Hoogeloon gaan. We maken ons dan al ernstige zorgen over de terugreis, maar we zijn het eens dat dat van later zorg is.

Aangekomen in Hoogeloon kunnen we de instrumenten kwijt in de nieuwe sporthal. Even de akoestiek testen en zorgen dat we weer buiten zijn. Het weer is goed. De meesten kijken een beetje rond totdat eentje van de gele rakkers een zwerm vrouwvolk ontdekt welke al dartelend en vlaggenzwierend het straatbeeld vult. Wow, de sfeer is bepaald vanmiddag. We zijn geel zullen we maar zeggen. Grapjes gaan over en weer en we trekken als schotse hooglanders de muzikale piste in. Er zitten al mensen op de tribune.

Nu wordt het interessant; de tap is al open. Als een stel gieren rond een kadaver drommen de gele rakkers samen rond de trapkraan. Eentje is er majesteit, want die moet steeds bier halen. Leuk. De temperatuur bereikt inmiddels zomerse waardes en diverse gele rakkers klagen over klamme lichaamsdelen. De organisatie komt even polshoogte nemen om alles nog even door te nemen. Had niet gehoeven; we hadden immers een heus draaiboek gekregen van hen. Toppie. Want zo kunnen we wel berekenen hoeveel pilseners er voor de wedstrijd geconsumeerd kunnen worden. Het Valensplein stroomt vol mee mensen. Enkele mensen komen even bij ons in de tent en komen er achter waarom de entree dit jaar zo hoog was; die Jelloobend speelt. Nog 10 minuten. Das 2 pilseners op toerelejoeren en dan het instrumentarium voorgloeien. De tribune zit inmiddels vol en onze glazen zijn leeg. Voila; het feest kan beginnen. We hebben er zin an.

We betreden het wedstrijdveld als een heus geel aaneengeregen lint en overdonderen het totaal verraste publiek met een van onze nummers. Mensen weten wel ongeveer wat voor vlees ze in de kuip hebben maar een dweilorkest op conservatorium niveau is wel het laatste waar ze aan gedacht hadden. Een uitzinnige menigte barst los na onze slotnoot. Mensen rustig maar, we zijn nog niet weg. We spelen nog 5 nummers waarna we als de sodemieter zien dat we onder de hete zon uit zijn. Als een gele pluche bal klitten we weer bij elkaar rondom de tap.

Diverse optredens van showkorpsen trekken aan ons en het massaal aanwezige publiek voorbij. Wat een feest. Een korps speelt het Hijo de la Luna van Mecano. Een ander korps laat flarden horen van textilaku, bij het afmarcheren. God nog aan toe, dit belooft nog wat te worden.

Bij enkele gele rakkers gaan inmiddels al cholesterol alarmen af. De weefkamer is geopend en de eerste frutten worden al in het kokend vet teneder gelaten. Bier, friet, muziek,die jelloobend, ruim 25 graden en nog wat andere muziekkorpsen. Wat wil een mens nog meer.

De pauze valt eerder dan gedacht. Dit om het publiek een beetje te ontzien voor de nu toch warm geworden zonnestralen. Dat betekent dat wij weer aan de bak mogen, en nu voor de volle 100%. Een stuk of 7 nummers worden op fabelachtige wijze ten gehore gebracht. Wat een feest en wat is het warm.

De omroepster maakt een eind aan ons intermezzo. Jammer maar je moet anderen ook een kans geven, dat snappen wij ook wel.

De showkorpsen hebben het moeilijk. Hier en daar sneuvelen muzikanten door de hitte. Het is een zinderend Valensplein geworden. Hoe je het ook went of keert; het gaat lollig zo. Nog meer bier en een bietje ouwe hoeren tegen de hoogeloonse medemens.

Dan de grande finale; alle showkorpsen stellen zich op op het Valensplein om zich nog eenmaal te tonen aan het publiek. Binnen de jelloobend ontstaat beroering; moeten wij hier ook tussen gaan staan?

Verwarring alom. Afgaande op het geluidsniveau van het applaus zouden wij toch vooraan moeten staan. We concluderen uiteindelijk het niet te doen omdat we geen hoofddeksels dragen. We blijven in onze tent, bij de tap. Diverse leden van de gele rakkers schuifelen nogmaals richten de Weefkamer.

Dan de grande finale in de tent. Onder aanvoering van een van onze leden wordt het wereldbekende Hey Jude ten gehore gebracht, vooraf gegaan door een compilatie van de musical Grease. Het klinkt en nog goed ook. Veel gele rakkers zien het inmiddels dubbel, maar nog wel zitten. De terugtocht komt dichterbij en dat geeft bij velen toch wat zweet in de handjes.

Rond 19.30 uur wordt aangevangen met de terugreis. Het gaat wonderbaarlijk goed. Geen ongelukken, naar het zich laat aanzien.

We hebben al met al een fantastische middag gehad en willen nogmaals langs deze weg de organisatie en alle belangstellenden bedanken!! Tot de volgende keer, d.w.z. 16 mei 2010!!.